ح. زبانشناسي سانسكريت
پانيني
پانيني1 در حوالي نيمهٴ سدهٴ چهارم ق م،2 در شمال غربيترين نقطهٴ هند برآمد. او بزرگترين نحوي هندي بود. كتاب دستور او به نام آشتاديايي3 نه فقط قديمترين دستور زبان موجود در همهٴ زبانهاست، بلكه يكي از بزرگترين آثار نحوي است كه تا كنون تدوين شده است. او زبان سانسكريت را تثبيت كرد و الفباي براهمي را مورد توجه قرار داد.4 واضح است كه اشارات او اصولاً متوجه زبان محاوره بوده است، با اين حال، او (و ساير نحويان سانسكريت) اهميت زيادي براي آواشناسي قايل شدند.5